Thuisonderwijs in België

Deze week zijn we erg veel het land ingetrokken en ditmaal met het openbaar vervoer, de trein. Joachim vindt het fantastisch en of hij nu één of twee uur in de trein zit, het maakt hem allemaal niet uit. Hij kijkt en fantaseert, hij geniet!!

De meiden vinden lange afstanden wat minder, dus zij voorzien zich altijd van allerhande materiaal om deze uren door te komen. Ik check altijd wel even de tassen, want anders moeten we soms op plaats van bestemming zo zeulen. Oftewel op het laatst loop ík dan gebukt onder allerlei breiwerk, boeken, pennenzakken en poppen met toebehoren. Deze week niets van dat al. Eén boek, een uitgeprint e-book, wat touwtjes, knotje katoen en een schaar. We gingen touwfiguren maken. Een erg rustgevende bezigheid en de tijd vloog om. We waren vanuit deze uithoek van het land zó in Antwerpen, Brussel of Leuven.

Dit e-book met erg duidelijke plaatjes hadden we uitgeprint. We kenden al een paar basisfiguren zoals de kop en schotel, dus waren we zo vertrokken en leerden we elke rit wel één of twee figuren erbij. Ook andere reizigers werden soms besmet met ons virus (vandaar dat extra bolletje) en staken hun vingers in de touwtjes. Febe werd de touwfiguren-juf en één omaatje was erg gelukkig dat ze op haar oude dag nog van alles had bijgeleerd;-)

Wanneer je op een doordeweekse schooldag als moeder met vier kinderen het openbaar vervoer bevolkt, heb je ongetwijfeld veel vragende blikken om je heen. Een aangezien we lange ritten maakten, kwamen de vragen eraan. … Niet naar school…?, …oh, jullie zijn zeker Nederlanders en hebben herfstvakantie…? Nou, nee dus, maar wij geven thuisonderwijs. En zo konden we het hele thuisonderwijs weer eens promoten aan wie maar interesse toonde. TO is nog altijd zo onbekend onder de gemiddelde Belg. Maar wat mij altijd weer opvalt, is dat men zo positief reageert. Natuurlijk zijn er kritische vragen, maar met mijn antwoorden probeer ik de mensen ook altijd eens naar de andere kant van het plaatje te laten kijken.

Eenmaal zaten we naast een gepensioneerde leerkracht, die het machtig mooi vond wat wij deden. De beste vorm van educatie vond zij. Veel beter en met veel meer mogelijkheden dan in een klas. Mooi, om dat te horen uit de mond van ingewijden. Toen zij de trein verliet, stond zij op, gaf ons nog een hele speech, wenste ons veel geluk. We moeten vaker het land intrekken;-)

Na een erg lange zomer ben ik daar weer. Ik had bewust even afstand genomen van het bloggen. Het deed goed, maar nu heb ik er ook wel weer zin in om van alles wat we zo doen af en toe weer eens wat aan mijn blog toe te vertrouwen. Erg grappig te ontdekken, dat mijn blog echt gelezen wordt, want van diverse kanten kreeg ik mailtjes waar of mijn schrijfsels toch bleven. Veel van mijn lezers wisten dat wij begin deze zomer afscheid van onze vader en opa hebben genomen. Wij wisten dat het eraan kwam, maar toch waren het nog heftige ervaringen. De laatste 8 maanden had opa ziek op bed gelegen en hij werd steeds zieker. Hoe kan een mens toch aftakelen, hij was werkelijk helemaal uitgeteerd.

Wij missen onze papa en opa, want hij had toch ook wel inbreng in ons thuisonderwijs. Vooral op het gebied van geschiedenis was hij onze vraagbaak. Hij schudde zo een mooi verhaal uit zijn mouw, of wees ons op belangrijke titels. Door zijn kennis en inzicht  kon hij ook onze huidige tijd zo goed duiden, wat konden we genieten van zijn beschouwingen over de tijd waarin wij leven.

Vol vertrouwen sloeg hij ook ons thuisonderwijsavontuur gade. Wat was hij trots op zijn kleinkinderen.

Jedidja had als oudste kleindochter natuurlijk een bijzonder plekje in zijn hart. Hij, die helemaal niet muzikaal was, keek vol bewondering naar het vioolspel van zijn kleindochter. Zij kreeg ook al de leeftijd dat ze met hem een boom kon opzetten. De eerste beginselen van het discussiëren heeft ze nog van haar opa meegekregen.

Rhodé had ook een speciaal plekje in zijn hart, vanwege haar syndroom. Zijn hart ging altijd uit naar de zwakken in de samenleving, daar zou hij voor door het vuur gaan. Rhodé hield er ook altijd van om haar opa een dikke knuffel te geven en wat kon hij ervan genieten als ze zich tegen zijn baard vleide. Weinig andere kleinkinderen hadden daar de rust voor.

Febe en opa hadden het wat moeilijker met elkaar. Opa hield heel erg van grapjes maken en Febe helemaal niet. Opa was heel standvastig en Febe heel koppig. Dat botste wel eens, vooral toen ze nog jonger was. Nu ze ouder werd, wist ze dat er bij opa altijd wel een verhaal te halen was en dat was iets waar ze zo van kon genieten! Febe, onze denker, moet het verlies nog verwerken. Ze had nog zoveel van opa willen horen.

Joachim en opa verstonden elkaar erg goed in hun liefde voor het buitenleven. Vorige week kwamen we nog langs een bankje dat aan een weitje staat en Joachim vertelde mij dat hij daar met opa altijd ging zitten. Ik was verrast dat hij (3 jaar) daar zo over sprak. Wanneer opa hier was, gingen ze samen wel een wandelingetje maken, maar ik wist niet dat Joachim zich dat zo kon herinneren. Mooi!

Dit voorjaar hebben we tot groot plezier van de kinderen een grote trampoline in onze tuin geïnstalleerd. Het is een zeer groot succes! Alle verveling wordt tegenwoordig uitgesprongen op het zwarte doek.

Aangezien zo’n gedrocht in je tuin niet zo aantrekkelijk is, hebben we hem in de uiterste hoek neergezet. Eigenlijk een nog een rauw plekje tuin waar het onkruid welig tierde. Een plekje waar we niet zo veel kwamen.

In één van de aangrenzende tuinen werd met belangstelling toegekeken bij het opzetten van de trampoline, maar het bleef erg stil achter de schutting. De mensen die er wonen kenden we eigenlijk nog niet zo goed, maar ze bleken ook twee kinderen te hebben. Het contact ontstond via de schutting. Eerst kwam er een briefje met: "ik heet…", al gauw werd het schrijfmateriaal binnen gehaald en ontstond er een levendige briefwisseling waarbij heel wat spellingsproblemen de revue passeerden. Over vakoverschrijdend onderwijs gesproken…. ja, ja, we hebben vandaag inspectie gehad;-))